Booschap van hoop bij ouderverstoting

Tijdens de eindejaarsperiode is er veel aandacht voor mensen in nood, met bijzondere focus op kinderen die in armoede opgroeien. Deze situatie is niet de keuze van de kinderen, maar wordt bepaald door de omstandigheden van hun ouders. Het is van groot belang om aandacht te geven aan kinderen in armoede, omdat de steun die zij ontvangen, mede mogelijk gemaakt door veel mensen, een aanzienlijke invloed heeft op hun emotioneel en psychologisch welzijn.

Gezien het belang van dit emotioneel en psychologisch welzijn voor hun verdere ontwikkeling en toekomst, wil ik graag langs deze weg ook aandacht vragen voor een andere, vaak over het hoofd geziene situatie: ouders die geconfronteerd worden met ouderverstoting. Dit is een situatie waarin een kind wordt afgesneden van één van zijn of haar ouders, vaak als gevolg van conflicten, echtscheiding of andere omstandigheden.

Kinderen van verstoten ouders ontbreekt het vaak niet aan materiële zaken, maar zij missen vooral de nodige emotionele ondersteuning. Omdat ze slechts bij één ouder kunnen of mogen opgroeien, ontwikkelen zij vaak een gekleurde mening over de verstoten ouder. Ze denken dat de keuze om geen contact te hebben met de andere ouder volledig uit eigen beweging is genomen. Omdat zij loyaal zijn aan de verzorgende ouder, heeft dit verstrekkende emotionele en psychologische gevolgen op lange termijn.

Deze kinderen verliezen een deel van hun identiteit, want uiteindelijk bezit elk kind 50% van het DNA van beide ouders. De normale kind-ouder relatie die voor elk kind en ouder vanzelfsprekend zou moeten zijn, ontbreekt. Dit geldt zowel voor de kinderen zelf als voor de verstoten ouders. Deze laatste worden vaak niet serieus genomen, en in veel gevallen wordt hen onterecht de schuld gegeven voor de situatie.

Het is mijn hoop dat we als samenleving meer bewustzijn creëren voor deze problematiek, zodat zowel kinderen als ouders de steun kunnen krijgen die ze nodig hebben.

Langs deze weg wil ik iedere verstoten ouder een hart onder de riem steken. Ik wens jullie veel goede moed en wil vooral benadrukken: verlies de hoop niet op contactherstel. Jullie zijn sterke persoonlijkheden die door moeilijke tijden heen werken, vaak zonder de erkenning die jullie verdienen.

Ook jullie verdienen het om een pakje voor je kind te kunnen kopen, om nieuwjaarswensen te geven en te ontvangen, en om je kind weer aan de kersttafel te hebben. De band die jullie met je kinderen hebben, is onmiskenbaar en diep, en ondanks de obstakels, is er altijd ruimte voor herstel en verzoening.

Blijf geloven in de kracht van liefde en geduld, blijf vasthouden aan de hoop, want dit kan uiteindelijk het verschil maken. Jullie vechten niet alleen voor contact met je kind, maar ook voor het recht op een gezonde, normale relatie die iedere ouder en elk kind zou moeten hebben.